
ملودی ها می باشد که تا حال اجرا شده است. با احتمال زیاد محل بد آمدنش آغدام می باشد. اما در دیگر مناطق مثل تبریز هم فراگیر شده است.
“آی بری باخ” رقصی است که اکثرا خانم ها اجرا کرده و یکی از رقص های قدیمی می باشد.
در “شکی” بر حسب عادت این رقص را در لباس ملی قدیم اجرا می کردند.
به نظر می رسد که این رقص در اوایل به صورت یاللی اجرا می شده است.
بر طبق گفته یکی از موسیقی دانان بزرگ شکی ” عباد فتحاللهئو” ، تطبیق ماهنی با رقص “آی بری باخ” در اوایل ” شئشهبیگ ” نامیده شده است. متن این ماهنی به صورت زیر بوده است:

یاللی به دو صورت است: یاللی رقص و یاللی بازی.
یاللی “هئیراتی” از نمونه های بازی یاللی می باشد. در یاللی بازی، حرکت ها دامنه بزرگی را شامل می شود. بازی با بخش رقص شروع شده و سپس به حالت یک رقص و بازی مفرح تبدیل می شود و همه افراد در بازی اشتراک می کنند.
بازی “هئیراتی” بسیار ساده است. اعضا از میان خود یک سرگروه انتخاب می کنند. سرگروه در دست خود ،شال و یا چوب کوچکی دارد. و به روند بازی رهبری دارد. در شرایطی که هیچ یک از اعضا انتظار آن را ندارند، سرگروه ناگهانی حرکت را عوض می کند. اعضای موجود در ردیف همراه با سرگروه، حرکت جدید را اجرا می کنند. عضوی که حرکت را به تاخیر می اندازد، باید جریمه شود. سرگروه آن را با چوب و یا دستمال خود، تنبیه می کند و از این پس تلاش در اجرای با دقت رقص یا بازی دارد.
ادامه مطلب
ساری گلین به زبان ترکی عروس زرد یا عروس موطلائی است. ساری گلین در افسانه های اقوام ترک مثل آذربایجانی ها و ترکمن ها بسیار معروف است. داستان از این قرار است که عروس موطلائی یا همان ساری گلین دزدیده شده و ترانه ساری گلین در حسرتش سروده شده است. این ترانه بسیار زیبا و ماندگار است.
رقص ساری گلین در ریتم ۴*۳ اجرا می شود و با توجه به مطالبی هم که در بالا ذکر شد حزن و اندوه خاصی در خود دارد. این رقص اکثرا توسط خانم ها اجرا می شود.
ادامه مطلب

باغلاما (bağlama) در اصل از خانواده ساز باستانی ترکان یعنی قوپوز می باشد و در حال حاضر ساز ملی مردم ترکیه و آنادولو (Anadolu) است این ساز، سازی زهی است که هم با مضراب و هم بدون آن نواخته می شود در بین مردمان ترکیه ، آذربایجان و شمال عراق(کرکوک) بسیار رایج می باشد و بسته به نوع و مردمانی که از آن استفاده می کنند باغلاما، قوپوز،چگور،جورا و تامبورا و… نامیده می شود. باغلاما متشکل از یک خانواده سازهایی است که نام کلی آنها باغلاما است. دلیل وجودی این خانواده، پوشش کامل اکتاوهای صدایی مورد نیاز برای اجرای موسیقی خلق ترک می باشد.
ادامه مطلب

این رقص یکی از محبوب ترین رقص های مردان آذربایجان است و اجرا کنندگان سعی می کنند که آن را در نهایت مهارت و استادی اجرا نمایند.
شالاخو یکی از قدیمی ترین رقص های آذربایجان می باشد. و نحوه تاریخی به وجود آمدن آن هم جالب است.
کولی قاوال به دست که آن را می نواخت و حیوانات خود مثل خرس (یا میمون) را وادار به پریدن و پشتک زدن و رقصیدن می کرد. کولی حرفه ای تکه چوبی را بر پشت میمون قرار می داد و اشاره می کرد که تماشاگران از جلویش رد شوند و خودش هم چنین ماهنی هایی می خواند:
آی یئری، میمون یئری.
داغلاری دولان یئری.
چوبان قویونا گئدهر
باهار بویونا گئدهر
چوبانین آج توخلوغو
نیشان قویونا گئدر
آی شله کوم، مایاللاکوم
و…
اسم این رقص هم از یک واژه اشاره شده در ماهنی –شله- گرفته شده است. البته بسیاری هم به خاطر این واژه به جای “شالاخو” از واژه “شه له خو” برای این رقص استفاده می کنند.
با توجه به تکنیک های مختلف موجود برای ایفای این رقص و وجود گستره زیادی برای حرکات، این رقص را در حالات و تکنیک های مختلفی اجرا می کنند.
معمولا شالاخو را همزمان ۲،۳ نفر اجرا می کنند که رقصشان شبیه هم نیست. در واقع در این رقابت بر سر مهارت در اجرای تکنیک رقص وجود دارد.
این رقص را بسیاری از آذربایجانی ها با علاقه زیادی اجرا می کنند و مشابه این رقص را با تغییراتی در ظواهر آن در گرجستان هم شاهد هستیم.
موسیقی دان ها روی ملودی این رقص کارهای زیادی انجام داده و می دهند. افراسیاب بدل بیگلی در اثر “قیز قالاسی” خود از این ملودی استفاده کرده و همچنین آرام خاچاطوریان هم در اثر ” قایانئ ” از این ملودی استفاده نموده است.